QWERTY, Dvorak, Colemak czy Workman: który układ klawiatury jest naprawdę lepszy?

A gdyby układ klawiatury, którego używasz od zawsze, kazał twoim palcom pracować prawie dwa razy ciężej, niż to konieczne?

Mało kto zastanawia się nad QWERTY. Mamy go w laptopach, na klawiaturach mechanicznych i na prawie każdym komputerze, z jakiego kiedykolwiek korzystaliśmy. Uczymy się, gdzie są klawisze, budujemy pamięć mięśniową i w końcu przestajemy w ogóle myśleć o tym, jak litery są rozmieszczone. W Polsce na dodatek prawie wszyscy piszą w układzie polskim programisty, który też jest odmianą QWERTY.

QWERTY nie jest jednak jedyną możliwością. Alternatywne układy klawiatury, takie jak Dvorak, Colemak, Colemak-DH i Workman, próbują ułatwić pisanie, zmieniając to, które litery leżą pod palcami.

Pytanie brzmi: jak dużą różnicę naprawdę robi układ klawiatury?

Żeby to sprawdzić, zbudowaliśmy w The Typing Cat interaktywny eksperyment. Nasze laboratorium porównania układów klawiatury pozwala wybrać spośród ponad 40 układów i zestawić obok siebie dowolnie wiele z nich, zobaczyć animowane dłonie piszące ten sam tekst i zmierzyć, jaką drogę pokonują poszczególne palce i nadgarstki.

Wyniki są zaskakująco wyraźne.

Krótka odpowiedź

Na tym samym angielskim tekście liczącym 5847 znaków każdy popularny układ alternatywny wymagał mniej więcej o 42–45% krótszej modelowanej drogi palców niż QWERTY. Wśród sześciu klasycznych układów najmniej ruchu potrzebował Workman (84,37 m wobec 152,86 m w QWERTY), Colemak trzymał najwięcej liter w rzędzie podstawowym (73%), a Dvorak najczęściej zmieniał dłonie (67%). Mniej ruchu to jednak nie to samo co szybsze pisanie: dla większości osób ćwiczenia i dokładność znaczą więcej niż sam układ.

Zaskakujące liczby: nawet o 45% mniej ruchu palców

Przepuściliśmy sześć popularnych układów przez ten sam angielski tekst (5847 znaków) w naszym symulatorze ruchu na klawiaturze. Oto wyniki:

Źródło: laboratorium porównania układów klawiatury The Typing Cat. Wyniki to modelowana droga palców dla domyślnego tekstu próbnego, a nie ruch zmierzony u prawdziwych osób. Udział rzędu podstawowego to odsetek liter napisanych bez opuszczania tego rzędu.

Przy tym tekście QWERTY wymaga około 153 metrów łącznej drogi palców. Workman – zaledwie 84 metrów.

To około 68 metrów modelowanego ruchu palców mniej, tylko dzięki innemu rozmieszczeniu klawiszy.

Zanim jednak wyrzucisz nakładki z QWERTY, warto zrozumieć jedną ważną rzecz. Mniej ruchu palców nie musi oznaczać szybszego pisania. Zobaczmy dlaczego.

Co te liczby znaczą dla polskiego tekstu

Wszystkie pomiary w tym artykule wykonaliśmy na tekście angielskim. Polszczyzna ma inny rozkład liter: częściej pojawiają się w niej na przykład z, w i y, a do tego dochodzą polskie znaki. Dla polskiego tekstu liczby wyglądałyby więc inaczej i nie należy przenosić na niego wprost procentów z tabel.

Polskie litery to osobna sprawa. W układzie polski programisty (standardowym w Polsce) ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź i ż wpisuje się, przytrzymując prawy Alt (AltGr) i naciskając odpowiednią literę, na przykład prawy Alt + A daje ą. Każda taka litera to więc dwa klawisze zamiast jednego. Większość układów alternatywnych powstała z myślą o angielskim i polskie znaki trzeba w nich zwykle dodać osobno, najczęściej w ten sam sposób, przez prawy Alt. Jeśli chcesz zobaczyć, jak wypadają układy na polszczyźnie, wklej do laboratorium własny polski tekst.

Warto też pamiętać o układzie polskim 214, nazywanym potocznie klawiaturą maszynistki. Jest oparty na QWERTZ, a nie na QWERTY, a gdy jest dodany w systemie, Windows potrafi przełączyć się na niego przypadkiem skrótem Ctrl + Shift. Jeśli nagle zamieniły ci się miejscami Y i Z, to właśnie ten układ.

1. QWERTY: układ, który zna każdy

QWERTY pochodzi z czasów mechanicznych maszyn do pisania z lat 70. XIX wieku. Na jego kształt wpłynęły ograniczenia techniczne i praktyczne wymagania pierwszych maszyn.

Dziś tych mechanicznych ograniczeń już nie ma, a QWERTY wciąż jest światowym standardem.

Jego największą zaletą nie jest ergonomia, tylko powszechność. Niemal każda fizyczna klawiatura ma układ QWERTY albo jego regionalną odmianę, jak polski programisty. Systemy operacyjne obsługują go domyślnie, skróty klawiszowe projektuje się z myślą o nim, a większość kursów pisania bezwzrokowego uczy właśnie na nim.

Wady widać dopiero, gdy przyjrzymy się ruchowi palców. W naszym porównaniu QWERTY ma w rzędzie podstawowym tylko 36% liter, podczas gdy Colemak i Dvorak ponad 70%.

Rząd podstawowy to miejsce, w którym palce naturalnie odpoczywają: ASDF dla lewej dłoni i JKL; dla prawej. Gdy często używane litery leżą gdzie indziej, palce muszą raz po raz opuszczać pozycję wyjściową.

QWERTY generuje też stosunkowo dużo kolejnych naciśnięć, przy których ten sam palec musi przejść między dwoma różnymi klawiszami.

Czy to znaczy, że QWERTY jest zły? Niekoniecznie. Doświadczone osoby piszące na QWERTY osiągają niezwykłe szybkości. Pamięć mięśniowa, dokładność, rytm i lata ćwiczeń często znaczą więcej niż teoretyczna wydajność układu.

Dla kogo: dla większości osób, przy wspólnych komputerach, na początek nauki i dla każdego, kto nie chce uczyć się pisania od nowa.

2. Dvorak: klawiatura zaprojektowana od zera

Uproszczoną klawiaturę Dvoraka opracowali w latach 30. XX wieku August Dvorak i William Dealey.

Zamiast zachowywać układ QWERTY, Dvorak porządkuje klawiaturę według częstości liter i naprzemiennej pracy dłoni. Najbardziej charakterystyczne jest to, że samogłoski leżą po lewej stronie rzędu podstawowego, a wiele częstych spółgłosek po prawej. Przy typowych angielskich słowach dłonie zmieniają się więc na zmianę.

W naszej symulacji Dvorak skrócił modelowaną drogę palców o około 42% w porównaniu z QWERTY. Osiągnął też 67% zmian dłoni, najwięcej spośród sześciu domyślnych układów. To daje wyraźny rytm pisania, w którym lewa i prawa dłoń często się wymieniają.

Minusem jest czas nauki. Przejście z QWERTY na Dvoraka oznacza przestawienie dużej części pamięci mięśniowej, łącznie z położeniem znajomych skrótów klawiszowych.

Dla kogo: dla osób, które lubią naprzemienną pracę dłoni i są gotowe na dużą zmianę układu.

3. Colemak: wydajność bez porzucania wszystkiego

Colemak pojawił się w 2006 roku z inną filozofią: czy da się poprawić wydajność pisania, zachowując część najbardziej znajomych cech QWERTY?

Colemak zostawia kilka klawiszy na miejscach z QWERTY, w tym litery Z, X, C i V używane w popularnych skrótach. Celem jest mniejsza droga palców i mniej niewygodnych połączeń klawiszy bez tak dużej rewolucji jak przy Dvoraku.

W naszym porównaniu Colemak wymagał około 89 metrów drogi palców, czyli o 42% mniej niż QWERTY. Miał też najwyższy udział rzędu podstawowego spośród sześciu układów: 73%. Prawie trzy na cztery litery w naszym tekście padały więc w rzędzie, na którym palce naturalnie spoczywają.

Colemak zmniejszył też odsetek przejść tym samym palcem z 7,9% w QWERTY do zaledwie 1,5% w naszym modelu.

Dla kogoś, kto codziennie pisze tysiące słów, to ciekawy kompromis: duża zmiana w ruchu palców bez całkowitego porzucania znajomych pozycji klawiszy.

Dla kogo: dla osób piszących na QWERTY, które chcą bardziej zoptymalizowanego układu przy stosunkowo łagodnym przejściu.

4. Colemak-DH: dopracowany ruch palców

Colemak-DH rozwija pomysł Colemaka. Skupia się głównie na ograniczeniu bocznych wyciągnięć palców wskazujących, zwłaszcza w stronę środkowych kolumn standardowej klawiatury.

To ważne, bo nie każdy ruch palca jest równie wygodny. Klawisz może leżeć blisko palca, a mimo to wymagać niewygodnego sięgnięcia w bok.

Colemak-DH przenosi D i H na pozycje, które mają dawać wygodniejsze ruchy. Na standardowej klawiaturze z przesuniętymi rzędami pisze się w nim z modyfikacją „angle mod”: dolny rząd lewej dłoni naciska się palcem przesuniętym o jeden w bok, dzięki czemu mały palec nie musi sięgać w dół.

W naszej symulacji Colemak-DH wymagał 87,52 metra drogi palców – nieco mniej niż zwykły Colemak. Odsetek przejść tym samym palcem również wyniósł tylko 1,5%.

Różnica między Colemakiem a Colemakiem-DH wygląda w liczbach na niewielką, ale wiele osób wybiera układ według tego, jak odczuwa konkretne ruchy, a nie tylko według łącznej drogi.

Dla kogo: dla osób, które chcą dopracować ruchy palców z Colemaka, zwłaszcza na klawiaturach ergonomicznych lub dzielonych.

5. Workman: optymalizacja tego, jak pracują palce

Workman podważa proste założenie: czy wystarczy zminimalizować łączną drogę palców?

Jego projekt uwzględnia boczne wyciągnięcia i różne możliwości poszczególnych palców. W końcu palec wskazujący i mały palec nie są tak samo silne ani tak samo wygodnie wykonują te same ruchy.

W naszym domyślnym porównaniu Workman miał najkrótszą modelowaną drogę palców ze wszystkich sześciu układów: 84,37 metra wobec 152,86 metra w QWERTY – o 45% mniej.

To imponujący wynik, ale nie oznacza, że Workman jest najlepszym układem dla wszystkich. Nasz symulator mierzy ruch według określonego modelu geometrycznego. Prawdziwe pisanie zależy też od koordynacji palców, indywidualnej techniki, wysiłku, wyuczonych nawyków i samego tekstu. Wyniki Workmana zmieniają się również w zależności od języka i rozkładu znaków w tekście, co dotyczy także polszczyzny.

Mimo to dobrze pokazuje, jak bardzo rozmieszczenie liter może zmienić ruchy potrzebne do napisania tego samego fragmentu.

Dla kogo: dla miłośników klawiatur, których interesuje optymalizacja ruchu palców i alternatywne układy ergonomiczne.

6. A co z programistami?

Programowanie to zupełnie inne wymagania. Kod składa się ze znaków interpunkcyjnych, nawiasów, cyfr, operatorów i symboli, które w zwykłym angielskim tekście pojawiają się rzadziej. Układ zoptymalizowany pod prozę nie musi być idealny do pisania w JavaScripcie, Pythonie, Ruście czy innych językach programowania.

Dlatego istnieją warianty dla programistów. Workman Programmer zachowuje litery Workmana, ale zmienia dostęp do rzędu cyfr i symboli. Nasze narzędzie zawiera też Programmer Dvorak. Polski programisty nie jest, mimo nazwy, takim wariantem: to zwykły QWERTY z polskimi literami pod prawym Altem, a nazwa wzięła się stąd, że programiści cenili w nim nawiasy i symbole na tych samych miejscach co w układzie amerykańskim.

Najważniejsze, żeby pamiętać, że wydajność przy programowaniu zależy od tekstu, który faktycznie piszesz. Fragment ze zwykłymi angielskimi zdaniami faworyzuje inne ruchy niż kod źródłowy pełen klamer, nawiasów, znaków interpunkcyjnych i operatorów.

Jeśli programujesz, porównuj układy na fragmentach kodu, a nie tylko na angielskiej prozie. (Jeśli zastanawiasz się, jak bardzo szybkość pisania w ogóle liczy się przy programowaniu, przeczytaj, jak szybko warto pisać, gdy programujesz).

Poza klasyką: nowoczesne, eksperymentalne układy klawiatury

Projektowanie układów klawiatury nie skończyło się na Dvoraku, Colemaku czy Workmanie. Rosnąca społeczność entuzjastów wciąż szuka sposobów na ograniczenie niewygodnych ruchów palców i płynniejsze pisanie.

Nasze laboratorium obejmuje układy takie jak Gallium, Graphite, Sturdy, Semimak, Canary i Engram. Tak wypadły na tym samym tekście:

Ten sam tekst i model co wyżej. QWERTY: 152,86 m, 7,9% par tym samym palcem, 55% zmian dłoni.

Te sześć nowoczesnych układów nie wygrywa pod względem drogi – Workman wciąż pokonuje mniej niż każdy z nich. Za to ograniczają pisanie tym samym palcem do około 1% lub mniej, a Sturdy i Semimak schodzą do 0,8%, mniej więcej jednej dziesiątej tego, co w QWERTY.

Jeszcze więcej układów: jedenaście nowych

Od tamtej pory dodaliśmy do laboratorium jedenaście kolejnych układów, od projektu z 2001 roku dla klawiatur profilowanych po układy społeczności z 2023 roku. Tak wypadły na tym samym tekście:

Ten sam tekst i model co wyżej. QWERTY: 152,86 m, 7,9% par tym samym palcem, 55% zmian dłoni.

Halmak, wyhodowany przez algorytm genetyczny w 2016 roku, to pierwszy układ w naszych testach z krótszą drogą niż Workman: 83,14 metra, o 46% mniej niż QWERTY. Jego odsetek par tym samym palcem, 3,1%, jest jednak wyraźnie wyższy niż w najnowszych układach społeczności – przypomnienie, że droga i pisanie tym samym palcem ciągną w różne strony. MTGAP, inny układ zoptymalizowany komputerowo, zbliża się do Workmana na kilka centymetrów przy o połowę mniejszym odsetku par tym samym palcem.

Recurva i Hands Down Neu są na drugim końcu. Pokonują dłuższą drogę, ale utrzymują pary tym samym palcem na poziomie około 1% lub niżej, a Hands Down Neu zmienia dłonie przy 68% naciśnięć – tyle samo co BEAKL 15 i więcej niż Dvorak.

Kilka z tych układów zaprojektowano z myślą o klawiaturach, których nasz model nie obejmuje. RSTHD umieszcza E pod kciukiem na klawiaturze dzielonej, Arensito powstał dla klawiatur profilowanych z klawiszami kciukowymi, a BEAKL korzysta z własnej warstwy symboli. Testujemy wersje przygotowane przez autorów dla standardowych klawiatur albo same litery, więc traktuj te liczby jako wskazówkę dotyczącą rozmieszczenia liter, a nie całego projektu.

Każdy układ z tego artykułu ma własną stronę w naszej galerii układów klawiatury, z historią, zaletami i wadami oraz statystykami zmierzonymi na większej próbce angielskiego tekstu.

Możesz tam też poznać układy przejściowe, takie jak Minimak i Tarmak, które pozwalają odchodzić od QWERTY stopniowo, oraz układy regionalne, w tym AZERTY, QWERTZ i QZERTY.

Nie wszystkie te projekty optymalizują to samo. Jedne stawiają na rząd podstawowy. Inne ograniczają powtarzane ruchy tego samego palca, sprzyjają wygodnym sekwencjom liter albo równoważą pracę obu dłoni. Właśnie dlatego tak ciekawie porównuje się je wizualnie.

Co tak naprawdę sprawia, że układ klawiatury jest wydajny?

Wydajność pisania to coś więcej niż liczba liter w rzędzie podstawowym. Budując nasze narzędzie, skupiliśmy się na kilku mierzalnych cechach.

Droga palców

To łączny dystans, jaki pokonują poszczególne palce między swoją pozycją wyjściową a naciskanymi klawiszami. Mniejszy ruch może oznaczać bardziej zwarty sposób pisania. Krótsza droga nie gwarantuje jednak mniejszego zmęczenia ani większej szybkości.

Droga nadgarstków

Palce nie zawsze poruszają się niezależnie od dłoni. Gdy sięgasz do odległych klawiszy, dłoń i nadgarstek też mogą się przesunąć. Nasz symulator szacuje ruch nadgarstka za pomocą modelu geometrycznego, w którym dłoń podąża częściowo za palcem sięgającym najdalej.

Dzięki temu można porównywać układy przy tych samych założeniach, choć nie jest to bezpośredni pomiar ruchu prawdziwego nadgarstka.

Udział rzędu podstawowego

Rząd podstawowy to wygodna pozycja spoczynkowa przy pisaniu bezwzrokowym. Układ z wysokim udziałem tego rzędu umieszcza częściej używane znaki pod miejscem, w którym palce odpoczywają.

W naszym tekście próbnym QWERTY osiągnął 36% udziału rzędu podstawowego, a Colemak 73%. To ogromna różnica w tym, jak często palce muszą opuszczać swój rząd.

Przejścia tym samym palcem

Wyobraź sobie dwie kolejne litery pisane tym samym palcem, ale na różnych klawiszach. Palec musi się przesunąć i nacisnąć jeszcze raz, zanim sekwencja może pójść dalej. W naszym porównaniu wyszło:

• QWERTY: 7,9%
• Dvorak: 3,2%
• Colemak: 1,5%
• Colemak-DH: 1,5%
• Workman: 2,0%

Niższy odsetek oznacza mniej takich potencjalnie niewygodnych przejść.

Zmiana dłoni

Ten wskaźnik mówi, jak często kolejne naciśnięcia klawiszy przechodzą z jednej dłoni na drugą. Dvorak stawia na tę zasadę i w naszym domyślnym porównaniu osiągnął 67% zmian dłoni.

Inne układy stawiają na wygodne sekwencje w obrębie jednej dłoni, nazywane czasem rolkami. Żadna z tych filozofii nie wygrywa automatycznie w każdej sytuacji. Różne osoby mogą woleć różne wzorce ruchu.

Jak mierzyliśmy

Każdy układ pisze ten sam tekst na tej samej standardowej klawiaturze ANSI z odstępem 19,05 mm między klawiszami. Palce zaczynają w rzędzie podstawowym. Każde naciśnięcie przesuwa palec z miejsca, w którym jest, do klawisza; gdy następny znak pisze inny palec, pierwszy wraca do pozycji wyjściowej, więc seria na jednym palcu idzie od klawisza do klawisza, a wszystko inne to droga tam i z powrotem. Wielkie litery dodają klawisz Shift drugą dłonią, a kciuki spoczywają na spacji. Układy projektowane pod „angle mod” (Colemak-DH, Sturdy i Canary) są pisane właśnie w ten sposób. Model jest taki sam dla każdego układu, więc liczby można ze sobą porównywać, ale to szacunki, a nie pomiary prawdziwych dłoni. Polskie znaki pisane z prawym Altem nie występują w tekście próbnym, więc model ich nie uwzględnia.

Zobacz na własne oczy: ponad 40 układów klawiatury w akcji

Czytanie o ruchu palców to jedno, a oglądanie go na żywo – drugie. Dlatego stworzyliśmy laboratorium porównania układów klawiatury.

Zamiast samych wykresów narzędzie animuje pisanie na kilku układach naraz. Oto, co możesz zrobić:

1. Wybierz układy. Dowolne spośród ponad 40, w tym QWERTY, Dvorak, Colemak, Workman i wiele eksperymentalnych alternatyw. Na ekranie mieści się dwanaście klawiatur naraz.
2. Wybierz tekst. Użyj gotowego fragmentu albo wklej własny, czy to zwykłą prozę – także po polsku – czy kod.
3. Ustaw szybkość pisania. Dobierz tempo animacji i obserwuj różnice w ruchach dłoni i palców.
4. Obserwuj klawiatury. Śledź animowane dłonie i przełączaj się między wizualizacją palców a mapą cieplną klawiatury.
5. Porównaj wyniki. Sprawdź drogę palców i nadgarstków, udział rzędu podstawowego, przejścia tym samym palcem i zmiany dłoni.

Możesz nawet wybrać inny układ odniesienia zamiast porównywać wszystko z QWERTY: pierwszy wybrany układ staje się punktem odniesienia.

Najważniejsze, że każdy układ przetwarza ten sam tekst przy tych samych założeniach symulacji, więc różnice łatwo zobaczyć.

Porównaj układy klawiatury interaktywnie →

Czy wydajniejszy układ naprawdę przyspiesza pisanie?

Tu robi się ciekawie. Nasze porównanie pokazuje, że układy alternatywne potrafią mocno zmniejszyć modelowany ruch palców. Ale mniej ruchu to nie to samo co zmierzony wzrost liczby słów na minutę.

Szybkość pisania zależy od wielu czynników:

• pamięci mięśniowej i doświadczenia
• dokładności i poprawiania błędów
• koordynacji między palcami
• znajomości często używanych słów
• rytmu pisania
• wygody fizycznej
• regularności ćwiczeń

Ktoś, kto od 15 lat pisze na QWERTY, może być znacznie szybszy od kogoś, kto ćwiczy Colemaka od kilku tygodni. Zmiana układu na początku spowalnia, bo mózg musi zbudować nowe skojarzenia między literami a ruchami palców. Nawet po opanowaniu nowego układu wzrost szybkości nie jest gwarantowany.

A jeśli większość dnia pracy spędzasz na skrótach klawiszowych, przesiadasz się między komputerami albo pracujesz na wspólnych stanowiskach, zgodność może być cenniejsza niż teoretyczna wydajność. W Polsce dochodzi do tego to, że prawie każdy cudzy komputer ma układ polski programisty.

Najlepszy układ klawiatury to niekoniecznie ten, który wymaga najmniej ruchu. To ten, na którym piszesz dokładnie, wygodnie i równo w swoim prawdziwym środowisku pracy. (O wygodzie i zdrowiu przeczytasz w naszym poradniku o ergonomii klawiatury i zapobieganiu przeciążeniom).

Który układ klawiatury wybrać?

Nie ma jednego zwycięzcy, ale jest kilka rozsądnych punktów wyjścia.

Jeśli szybkość i wygoda pisania już ci odpowiadają, nie ma pilnego powodu do zmiany. Jeśli interesuje cię ergonomia klawiatury albo lubisz dopracowywać swoje stanowisko, eksperymenty z alternatywnymi układami mogą dać sporo satysfakcji.

A jeśli dopiero uczysz się pisać bezwzrokowo, pamiętaj, że dobra technika i dokładność liczą się niezależnie od wybranego układu. Nasze kursy pisania na klawiaturze działają z każdym układem z tego artykułu, a także z polskim programisty: wybierz swój w ustawieniach, a klawiatura ekranowa się dopasuje.

Najczęściej zadawane pytania

Który układ klawiatury wymaga najmniej ruchu palców?

W porównaniu układów w The Typing Cat, na angielskim tekście liczącym 5847 znaków, najkrótszą modelowaną drogę palców miał Halmak (83,14 m, o 46% mniej niż 152,86 m w QWERTY). Tuż za nim były Norman (84,31 m), Workman (84,37 m) i MTGAP (84,40 m). Spośród sześciu popularnych układów, które porównanie pokazuje domyślnie, najmniej ruchu wymaga Workman.

Czy Dvorak jest lepszy od QWERTY?

W naszym tekście próbnym Dvorak wymagał o 42% krótszej modelowanej drogi palców niż QWERTY, 71% liter wypadało w nim w rzędzie podstawowym (w QWERTY 36%), a dłonie zmieniały się przy 67% naciśnięć klawiszy. To mniej ruchu, a nie udowodniona większa szybkość: doświadczone osoby piszące na QWERTY mogą być równie szybkie, a zmiana układu oznacza tygodnie ponownej nauki.

Czym różni się Colemak od Colemak-DH?

Colemak-DH przesuwa D i H z dala od środkowych kolumn, więc palce wskazujące rzadziej sięgają w bok. Na standardowej klawiaturze pisze się w nim z modyfikacją „angle mod”. W naszym modelu Colemak-DH przebył 87,52 m, a Colemak 88,81 m; w obu tym samym palcem pisane było 1,5% par naciśnięć.

Czy zmiana układu klawiatury sprawi, że będę pisać szybciej?

Niekoniecznie. Układ może wyraźnie zmniejszyć ruch palców, ale szybkość pisania zależy też od pamięci mięśniowej, dokładności, rytmu i ćwiczeń. Po zmianie układu najpierw piszesz wolniej, a późniejszy wzrost szybkości nie jest gwarantowany.

Jaki układ klawiatury jest najlepszy dla programistów?

To zależy od kodu, który piszesz. Układy zwykle optymalizuje się pod angielską prozę, a kod jest pełen nawiasów, symboli i cyfr. Warianty dla programistów, takie jak Workman Programmer i Programmer Dvorak, zmieniają rząd cyfr i symbole. Porównuj układy na własnych fragmentach kodu, a nie na zwykłym tekście.

Co poprawiają nowoczesne układy, takie jak Gallium, Graphite i Semimak?

Celują głównie w ograniczenie pisania tym samym palcem i wygodne sekwencje liter, a nie w łączną drogę. W naszym tekście próbnym Sturdy i Semimak pisały tym samym palcem tylko 0,8% par naciśnięć, a Graphite 1,0%, wobec 7,9% w QWERTY, a przy tym skracały drogę palców o 41–44%.

Na koniec: twoja klawiatura ma więcej możliwości, niż myślisz

Używamy QWERTY tak długo, że jego układ wydaje się niemal nieunikniony. A wcale taki nie jest.

Przestawienie kilku liter zmienia to, które palce wykonują pracę. Przestawienie większej ich liczby może całkowicie zmienić to, jak dłonie poruszają się po klawiaturze.

Nasza symulacja wykazała o 45% krótszą modelowaną drogę palców w Workmanie niż w QWERTY na domyślnym tekście. To nie dowodzi, że Workman przyspieszy pisanie każdemu, ale dobrze pokazuje, jak mocno projekt układu wpływa na ruchy przy pisaniu.

Teraz możesz zbadać te różnice samodzielnie: otwórz laboratorium porównania układów klawiatury The Typing Cat →

Porównaj ulubione układy, wklej własny tekst, także polski, i zobacz, co się stanie. Może się okazać, że układ, którego używasz od zawsze, nie jest jedynym, który warto rozważyć.

A niezależnie od wybranego układu zawsze możesz sprawdzić szybkość pisania i dalej ćwiczyć z The Typing Cat.